Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

'' Θύμηση '' - Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου

 

Δυο τρεις σταγόνες ιδρώτα,
αθώες αρχικά
κι ένας χτύπος της ματιάς που περιφερόταν διάπυρος,
μας ξεγέλασαν.
Ήλιος που έχασε το δρόμο του
κι ήρθε κι απόκαμε μες τα μεσάνυχτα να ξαποστάσει,
μας εφάνηκε.

Κανείς δεν ένιωσε την πυρκαγιά.
Κανείς δεν λυπήθηκε τις ξεφλουδισμένες αισθήσεις
που ηλιοκαίγονταν αμήχανα στη σιωπή.

Κατακερματισμένη στα μάτια μου η νύχτα,
μνημονεύει απόψε
σιωπηρά εμάς, τους απόντες…

Φλέγονται τα βλέφαρα σαν κατηφορίζουν στη γύμνια
των στιγμών.
Στάζει η φωνή ψιθύρους.
Αθώους, εκμαυλισμένους ;
Μη με ρωτάς
Πού να θυμάμαι..
Μουσκεμένη ως το κόκαλο,
ναυαγή στα κοίλα του κορμιού σου
πού να θυμάμαι….

Δυσχεραίνει τα βράδια η μνήμη σαν πλέει σε απόκρημνα σιωπών.
Απολλύεται, βυθίζεται στις απύθμενες δίνες του Τότε…
Τραμπαλίζεται πάνω στις σκούρες απολήξεις απ' το δέρμα σου να σωθεί.
Σ’ αυτές τις φλογισμένες ξέρες που καταπίνουν άπληστα τις γυμνές αλήθειες του τώρα.
Που εκσφενδονίζουν στη λήθη ένα ανέστιο χθες.
Που ξοδεύουν χωρίς φειδώ την εγκαρτέρηση του αύριο,
σαν ύπουλες τύψεις.

Αλήθεια…
αυτές τις θυμάμαι ακόμη…
να ακροβατούν αθόρυβα, να λακτίζουν,
να σκορπίζονται σαν άνεμος στέπας στα ενδότερα του ονείρου.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

'' Περισπωμένη '' - Ελένη Μαυρογονάτου .

Ξαπλώνεις
μικρή περισπωμένη
πάνω στο ωμέγα
της πιο γενναίας
λέξης μου.
 

Από την συλλογή  :   ''Στο ῶ της πιο γενναίας λέξης''

"Ήμασταν κάποτε στον ίδιο καιρό'' - Σταύρος Σταύρου

Ήμασταν κάποτε εσύ κ εγώ.
Ο χρόνος του ρήματος ως σημείο ο στίξης
και βλέπω τι έμεινε πια στην ζωή μου
και δεν έμεινε τίποτα,ούτε καν εσύ .
Δεν έμεινε ούτε ένα λεύκωμα με δυο φωτογραφίες
μόνο μια στρεβλωμένη μνήμη με σαράντα πυρετό
που καίει πρόσωπα παραμορφωμένα, που δεν σημαίνουν πια τίποτα.

'Έρχεται καιρός μη αναμενόμενος και πεπρωμένο αναπάντεχο
ο έρωτας ζήτησε φωτιά και εγώ από επιπολαιότητα και μόνο άναψα ένα σπίρτο
αρνούμενος να δώσω σημασία στο σώμα του, που μύριζε βενζίνη
ξεχνιέμαι καμιά φορά και σε γυρεύω ακόμα στην άκρη του γέλιου μου
όμως δεν είσαι ποτέ εκεί,παρά σε βρίσκω πάντα στην άκρη του κλάματος μου.
Μέσα στις γλάστρες φυτεύω τις ώρες μου δίχως να ξέρω γιατί
ξέρω μόνο πως θα τις αφήσω να σαπίσουν και αυτές
όπως τα λουλούδια, όπως το γιασεμί , όπως έμενα
με το τόσο πείσμα και μένος που δεν έχουν καμιά ελπίδα.
Με έχεις κόψει σε τόσα πολλά κομμάτια, που δεν μπορώ ούτε ένα τσιγάρο να καπνίσω ολόκληρος
κ όσο κ αν προσπάθησα να τα μαζέψω, είναι τόσα πολλά αυτά που λείπουν
ώστε την εικόνα μου δεν πρόκειται να την ξαναδώ.

Ο ερωτάς σαπίζει , όπως σαπίζουν όλα, αν τα αφήσεις για πολύ στον ίδιο καιρό, στην ίδια εποχή, οποία κι αν είναι αυτή και έπρεπε να το ξέρουμε από την αρχή πως το ωραίο σκοτώνει με τον ίδιο άσκημο τρόπο.

Θα έπρεπε να το ξέρουμε πως οι δρόμοι της καρδιάς, δεν έχουν διευθύνσεις ούτε ονόματα ...
 
............................αν χαθείς εκεί , χάθηκες .


                                                     (από την ποιητική συλλογή "Το μαύρο του έρωτα" )

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

'' Άρρητο '' - Απόστολος Καλουδάς .

Το ποίημα
κρύβει
μια σκοτεινή πλευρά
σαν το φεγγάρι.
Χάρη σ' αυτήν
βαθύτερα
μαγεύει και πληγώνει.
Είναι το πολιορκημένο
από τις λέξεις
ΑΡΡΗΤΟ,
φρούριο
μιας αθέατης ομορφιάς.


Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

'' Ελεύθερη ένωση '' (απόσπασμα) - Αντρέ Μπρετόν . *μτφρ : Νάνος Βαλαωρίτης .


Η γυναίκα μου με γοφούς μικρού πλοίου
Η γυναίκα μου με γοφούς πολυελαίου και με φτερά σαΐτας
Και με μίσχους φτερών άσπρου παγωνιού
Και ζυγαριάς ανευαίσθητης
Η γυναίκα μου με γλουτούς από αμμόπετρα και αμίαντο
Η γυναίκα μου με γλουτούς ράχης του κύκνου
Η γυναίκα μου με γλουτούς της άνοιξης
Με αιδοίο γλαδιόλας
Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού κι ορνιθόρυγχου
Η γυναίκα μου με αιδοίο φύκια και καραμέλες του παλιού καιρού
Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη
Η γυναίκα μου με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα
Με μάτια μενεξεδιάς πανοπλίας και μαγνητισμένης βελόνας
Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας
Η γυναίκα μου με μάτια νερού για να πίνεις στη φυλακή
Η γυναίκα μου με μάτια του ξύλου πάντα κάτω από τον πέλεκυ
Με μάτια στο ύψος του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς